એવું પણ બને!!

શ્રીમાન મનોજ ખંડેરિયા ની ગઝલ “એમ પણ બને” તો સહુ ને ખબર છે,
જેમ આંખ ઉઘાડી દેતા બનાવ સાવ આમ જ અચાનક બની જતા હોય છે, તેવી જ રીતે,
ઘણી વાર એવું બને કે, સાવ અચાનક, અજાણતા ધારી ન હોત એવી ઘટના બને કે જેનું કોઈ વિવરણ શક્ય નથી. આવી કોઈ ઘટના, એટલે પ્રથમ નજર નો પ્રેમ! નહિ તો વળી બીજું શું હોય??
વળી, મોટા ભાગ ના કિસ્સાઓ માં તો, આ “ઘટના” ધારી ના હોય ત્યાં જ ઘટતી હોય છે.

એવું પણ બને!,
       સુક્કા-ભઠ્ઠ રણ ની બરોબર વચ્ચે,
       કુંપળ એક લીલી ત્યાં-જ નીકળે…

એવું પણ બને!,
       ભર ઉનાળે ધોમ-ધખતા વચ્ચે,
       ભીંજવી દે એવો વરસાદ નીકળે…

એવું પણ બને!,
       પીળા ગરમાળા ની નીચે,
       અચાનક એક મુલાકાત નીકળે…

એવું પણ બને!,
       રાત ની છેલ્લી સવારી માં,
       છેક સુધી સંગાથ નીકળે…

એવું પણ બને!,
       મુશાયરો ઉભો થતા પે’લા,
       આવી જ કોઈ વાત નીકળે…

                    ***

તા.ક :
ખબર નહિ પણ કેમ,
આ પંક્તિ(??)  અહી ક્યાંય બંધ બેસતી નથી એવું લાગે છે.

એવું પણ બને!,
       હસ્તરેખા વાંચતા-વંચાવતા,
       હથેળી માંજ એક હાથ નીકળે…

-ભાર્ગવ મારૂ
૧૧/૦૯/૨૦૦૯
Munich, Germany.

 

હુ, માણસ મોબાઈલ થઈ ગયો.

સવાર મા ઉઠી ને પેલું કામ Facebook check કરવા નું કર્યું, જોયું તો ભુષણ નું status મન માં કૈંક હલાવી ગયું.

વાત સો ટકા સાચી છે, પણ મારા મતે હવે બદલાવા ની જરૂર છે. કોઈ એક ગાલે લાફો મારે તો બીજો ધરી દો, સોળ આની સાચી વાત છે. પણ સામે વાળો એ પછી પણ લાફાવાળી કરે, તો સુભાષચંદ્ર બોઝ જ બનવું પડે. ઘણી વાર આપણા મૌન્ ને લોકો, નામર્દંગી સમજી સાવ છેલ્લે પાટલે બેસી જતા હોય છે.એવા લોકો સાથે તો “જેવા સાથે તેવા” જ બની કામ લેવું જોઈએ.

સવારે ઉઠતાવેંત લખેલી અને એક પણ વખત મઠાર્યા વગર ની આ રચના અહી મુકવા નું એક જ કારણ મારા સાચા અને “sugar-coted” કર્યા વગર ના વિચારો મુકવા નો ઇરાદો છે.

સામે છેડે લાગણીઓ ની “Battery discharge” કરતો થઈ ગયો,
તો સારુ થયુ કે હુ,
માણસ મોબાઈલ થઈ ગયો.
દોસ્તી ના તાર જ્યાં “unreachable” કરતા થઈ ગયો,
તો સારુ થયુ કે હુ,
માણસ મોબાઈલ થઈ ગયો.

“કામ મારે નથી, તો balance શુ કામ, હુ બગાડુ?”, એ વિચારી,
ટહુકો પેલો “Missed-call” થઈ ગયો,
તો સારુ થયુ કે હુ,
માણસ મોબાઈલ થઈ ગયો.

સ્વાર્થ જ સ્વાર્થ, હુ ને મારુ, તારુ પણ મારુ,
એક જ “caller-tune” ને વળગ્યો,
તો સારુ થયુ કે હુ,
માણસ મોબાઈલ થઈ ગયો.

મર્યાદા ને ઓળંગી, છેક છેલ્લે પાટલે,
હદ પાર “out-of coverage” થઈ ગયો,
તો સારુ થયુ કે હુ,
માણસ મોબાઈલ થઈ ગયો.

કામ કઢાવવા, સ્વાર્થ ને સાધવા, એક જ ઈરાદે,
હવે તુ “SMS” મોકલતો થઈ ગયો,
તો સારુ થયુ કે હુ,
માણસ મોબાઈલ થઈ ગયો.

પ્રેમ ને દોસ્તી, સંબંધ ને ઓળખાણ,અહીં પણ
હવે એહસાન ના “Balance-check” કરતો થયો?,
તો સારુ થયુ કે હુ,
માણસ મોબાઈલ થઈ ગયો.

વાર્ંવાર ના પ્રયત્નો પછી પણ, “Network” તારુ નહી મળે, ,
ખાતરી કર્યા પછી, મે મોબાઈલ “switch-off” કર્યો,
તો સારુ થયુ કે હુ,
માણસ મોબાઈલ થઈ ગયો.

-ભાર્ગવ મારૂ
૦૯/૦૮/૨૦૦૯
Munich, Germany.

 

એક વર્તુળની સફર

ઘણી વાર કોઈ પ્રસંગ પર થી ગઝલ બને છે, તો ઘણી વાર કોઈ પ્રસંગ વખતે ગઝલ બને છે. ઘણી વાર સંબંધ પૂરો થયે ગઝલ બને છે, તો ઘણી કિસ્સા માં સંબંધ ને કારણે ગઝલ બને છે. અને ક્યારેક તો કારણ વગર પણ ગઝલ બન્યા ના દાખલા છે. આવીજ રીતે ક્યારેક ગઝલ ને કારણે સંબંધ બને ?? હા વળી કેમ નહિ, બે અજાણી વ્યક્તિ, જે કદી એક બીજા ને મળ્યા નથી,  પણ ગઝલ ના માધ્યમ થી મિત્રો બને તો થયો ને ગઝલ ને કારણે સંબંધ, અને એ મૈત્રી ની શરૂઆત રૂપે થઇ જાય એક ગઝલ.

વાત કઈ આમ બની કે થોડા દિવસો પેહલા મુકેલા, મારા લખાણ ને વાંચી આદરણીય પંચમભાઈ ને કંઈક સુજ્યું અને તેજી ને તો ખાલી ટકોરો જોઈએ, આમ મળી ગુજરાતી સાહિત્ય ને એક ઉત્તમ ગઝલ. હું અહી ગર્વ થી કહીશ કે, મારું પણ ગુજરાતી સાહિત્ય જગત માં કંઈક યોગદાન  છે ….!!

અને એમાં પણ પંચમભાઈ ના અંગત ગલોલા પર થી ઉડી ને, મારી બારી એ રાહ જોતી આ કૃતિ ને, મારા Blog પર મુકવાની વાત કરી ને પંચમભાઈ એ જે ખુશી મને આપી છે તેનું વર્ણન શબ્દો માં કરવું મારી માટે તો અશક્ય છે. આમ જોઈએ તો આ જગ્યા પંચમભાઈ ના મોતી ને યોગ્ય નથી, પણ અહી હું મારો હક્ ગણી ને આ એક ગુસ્તાખી કરું છું.

પંચમભાઈ ની મિત્રતા ની ભેટ સહર્ષ સ્વીકારતા ….

પ્રિય ભાર્ગવ

તારી તાજી ભાવભરી રચના વાંચ્યા પછી એ ભાવની અસર હેઠળ જે  ગઝલ/રચના સ્ફૂરી તે આ મુજબ છે. આમ જોવો તો આમાં ભાવ તારો અને છંદ તથા ગઝલની બાનીની ગોઠવણ મારી એવું ગણાય. આથી જ મારી આ નવી રચના આપણી બ્લૉગ મૈત્રીને અર્પણ કરું છું. તારી મૂળ કવિતાની નીચે જ આને મૂકીશ તો મઝા પડશે. હવે છંદ અને ગઝલ સ્વરૂપ શીખી લે તો મને બહુ ગમશે- ગુજરાતી ભાષાને એક નવો કવિ મળે એવી પૂરી શક્યતાઓ છે.

એક વર્તુળની સફર

ગાંઠ એ શાને હજી ના ખૂલતી કોને ખબર ?
કોક ખૂણે કોકડું ઈચ્છા વળી કોને ખબર ?

એક સિક્કો એમ ઊછળીને પડ્યો છે ભોંય પર,
ચીત થઈ ગઈ પટ મહીં બાજી કઈ કોને ખબર ?

ટેરવેથી ઠેકીને પહોંચા લગી પહોંચી જતે,
હસ્તરેખાની દીવાલો ક્યાં નડી કોને ખબર ?

બહાર છો થીજી જતું સર્વસ્વ ધોળા બર્ફમાં,
કાળા ઓશીકે વહે ઊની નદી કોને ખબર ?

પ્રશ્ન એકજ ફોલીને ફેંક્યો અને લપસી પડ્યાં,
ઉત્તરોની છાલ લીસ્સી કેટલી કોને ખબર ?

એક વર્તુળની સફર, આરંભ ક્યાં ને અંત ક્યાં?
કેટલી લાંબી રહી; સીધી રહી, કોને ખબર?

પંચમ શુક્લ

૧૭/૬/૦૯

છંદ-વિધાનઃ ગાલગાગા ગાલગાગા ગાલગાગા ગાલગા

 

you are not sure.

ગાંઠ એ ના છુટે કેમ? you are not sure.
ઇચ્છા એક અધુરી કેમ? you are not sure.

રમત કોઈ ને ના સમજાણી
ચિત્ત તારી તો પટ્ટ કેમ નહિ મારી? you are not sure.

આંગળી ને ટેરવે અંતર હતું,
તું કેમ ના ચાલી કે ના દોડી? you are not sure.

અંતે હંમેશા થાય છે ફરી શરૂઆત,
તોપણ રસ્તો ભાસે સીધ્ધો કેમ? you are not sure.

એ ઘડી, એ દિવસો, પેલી એ બપોર…
ભૂલતા નથી કે ભુલાશે નહિ, you are not sure.

શીયાળા ની એ બર્ફીલી એકલી રાતે,
કેમ આંખો થી ઓશીકું ભીંજાણું ? you are not sure.

ઘણા પ્રશ્નો, દરેક બાકી બીજા થી અલગ,
પણ, ઉત્તર હંમેશા છે એક. I am really sure.

“you are not sure.”, સાચું કહું તો હું પોતે પણ આ ગઝલ (??!!!) વિષે એટલો મક્કમ નથી, પણ પછી એમ વિચારી ને મન મનાવ્યું કે વાત જયારે હાલક ડોલક મન:સ્થિતિ ની થતી હોય ત્યાં ચુસ્ત ગઝલ કેમ ??? વળી, જયારે ચારે બાજુ ઉડતા અસ્તવસ્ત વિચારો ની જ વાત કરવી હોય તો એવી જ રીતે કેમ ના કરીએ?

-ભાર્ગવ મારૂ
૧૦-૧૪/૦૬/૨૦૦૯
Munich, Germany.

 

એક સાંજે Rhein ને કાંઠે…

Rehin નદી ને કાંઠે વસેલુ સૂંદર શહેર Ruedesheim, શું સરસ જગ્યા છે. જો ક્યારેક જર્મની ફરવા આવો અને Frankfurt બાજુ હોવ, તો આ એક ફરવા લાયક અને ખાસ તો માણવા લાયક જગ્યા છે.

Ruedesheim, Germany

Rhein નદી એકધારી વહેતી હતી…
હજુ ferryboat ને આવતા વાર લાગશે,
પણ દ્રશ્ય ઘણુ સરસ છે, ચાલો બેસીયે થોડી વાર.
કૈંક અસ્પષ્ટ શબ્દો સંભળાયા,
ઉંચે જોયુ તો…
ભલે જર્મન ભાષા ના આવડતી હોય,
પણ એટલી ખબર પડી કે એને પણ અહીં જ બેસવુ છે.
સુર્ય હજુ સરસ ચમક્તો હતો, સરસ વાતાવરણ છે આજે.
ફરી જર્મન શબ્દો બોલાયા,
અને મારા ચેહરા ના હાવભાવ પરથી, અંગ્રેજી ભાષાંતર પામ્યા.
તમે ભારત ના છો?
…. હા.
સરસ, ભારત ઘણો સુંદર દેશ છે નહી.
સાચેજ!, અટલે જ તો હુ ભારત મા જન્મ્યો, હા હા હા.
……હુમ્મ્મ્,
હુ Romania થી છું.
……
પછી તો કાશ્મીર થી કન્યાકુમારી, ગુજરાત થી આસામ સુધી,
અને,
શ્રિ-૪૨૦ થી માંડી શાહરુખ ખાન કંઈક ચર્ચાઈ ગયા.
ferryboat ના સહુ થી ઉપર ના ભાગ ની મજા જ અલગ છે.
“hey!! I am back….
તો તમે ભારત થી અહિ ફરવા આવ્યા છો??”
ફરિ….,
હુ થી લઈ તમે સુધી….
મને થી માંડી તમને સુધી….
આખરે,
ખરેખર તો, હુ તમારી પાછળ, ખોટી boat મા ચડી ગયી.
અને તમે, અહીં છેક ઉપર આવતા રહ્યા, મારે તો લગભગ દોડવુ પડ્યુ.
!!!
તમે Ruedesheim જવાના છો?, મારે ત્યા સામે કાંઠે Bingen મા રોકાણ છે.
સાચૂ કહુ તો!!, હુ આજે જ નીકળી જવાનો છુ.
Bingen નજીક આવી ગયુ છે,
મારે જવુ પડશે, તમને મળી, વાતો કરી મજા આવી.
મને પણ…
ચાલો ત્યારે, આવજો…..
ડોક ફેરવી પાછળ જોયુ તો
ત્યા બંદરગાહ પર,
હાથ રુમાલ લહેરાઈ રહ્યો છે……

-ભાર્ગવ મારૂ
૨૨/૦૫/૨૦૦૯
In a train, Ruedesheim to Darmstadt.

 

મારૂ પહેલુ હાઈકુ…

આ long weekend મા થયુ ચાલો રીતેશ ને ત્યાં. વાતો થયી અને હંમેશા ની જેમ વાત એક સરખા શોખ પર અટકી. અને એમાથી હાઈકુ ની વાત નીકળી, જુદી જુદી websites પરથી હાઈકુ માણ્યા, એમાયે ઉર્મીબેન ના લખેલા હાઈકુ એ તો હુ અભિભૂત થઇ ગયો. વળી હમણા થોડા દિવસો પેહેલા જ રીતેશે તેનુ પહેલુ હાઈકુ લખેલૂ, અને  આખી રાત રીતેશ સાથે હાઈકુ વીષે વાતો કરતા કરતા ઉંઘ ક્યારે આવી ગઈ ખબર જ ના રહી.

સવારે પથારી મા પડ્યા પડ્યા, Alarm વાગવા ની રાહ જોતા જોતા, અચાનક જ કઈંક વીચારો ઉમટ્યા અને બની ગયુ મારૂ પ્રથમ “હાઈકુ”….

ભડકે બળે !!
આખી દુનીયા, મળે
નહિં ચીંગારી.

-ભાર્ગવ મારૂ
૨૨/૦૫/૨૦૦૯
Darmstadt, Germany

 

મારો શું વાંક?

સમીકરણો બદલાયા રાતોરાત, તો મારો શું વાંક?
કર્યો તે વિશ્વાસ નો ઘાત, તો મારો શું વાંક?

ખંજર લઈ, પીઠ ઉઘાડી ભાળી,
કર્યુ જો તે કાંક, તો મારો શું વાંક?

નાની શી ચીંગારી મા પુરી ઉછીનૂ ઈંધણ,
કર્યૂ તે બધુ રાખ, તો મારો શું વાંક?

ઓળખાણ પણ હવે કેમ રહે?
હટ્યો તારો એ નકાબ, તો મારો શું વાંક?

નદી તટે તરસ્યો છોડ કરમાય,
બંધ તે બાંધ્યો ઉપરવાસ, તો મારો શું વાંક?

આમ તો દીવા ને, વાંધો ના આવત,
હટાવ્યો તે તારો હાથ, તો મારો શું વાંક?

સદીઓ-જનમો નો વાયદો આપી,
સાંજ તુ વે’લી કરી નાખ, તો મારો શું વાંક?

મેદાન મા પડઘો રાહ જોઈ થાક્યો,
પાડ્યો ના તે ફરી સાદ, તો મારો શું વાંક?

-ભાર્ગવ મારૂ

 

Weekend

ઉફ્ફ્…
weekend મા પણ ઉંઘ વેહલા ઉડી જાય છે?
વળી,
આજે “કોઇજ” online નથી.
–
ચા બનાવી ત્યારે ધ્યાન ગયુ,
લગભગ બધુ ખાલી થઈ ગયુ છે,
ઘણુ બધુ લાવવાનુ છે….
Indian Store તો જાવુ જ પડશે.
સારુ છે, બરફ પડે છે રસ્તા મા ભીડ તો નહિ હોય.
ઝડપ થી જઈ ઝડપ થી પાછો આવી જાવ.
એક એક વસ્તુ યાદ કરી લખી લેવી પડશે,
કઈં ભુલાય તો છે…ક આવતા શનીવારે વાત જશે.
–
ચાવી હાથ મા લીધી
અને……
Messenger ટહુક્યુ;
chakki_rani: “Uuummwwahhh ….
Oye chaklaa, jagyo k nahi??? xxooxxox “
…. …. ….
ત્યા
બારી બહાર, હજુ બરફ પડે છે…
જવાદે, યાર બહાર બહૂ ઠંડી છે,
આજે નહી જાવુ….!!!

-ભાર્ગવ મારૂ

 

અ-ફરીયાદ્!!..

દુઃખ નથી મને મારી હાર નુ,
રંજ છે મોડા પડ્યા નો.

ચન્દ્ર કલંક નો કોઈ દોષ નથી,
છે પસ્તાવો એવી ઈચ્છા રાખ્યા નો.

વિરહ ની વેદના તો ક્યા નથી,
ડુમો ભરાણો છે, ગાલ લાલ કર્યા નો.

વ્યર્થ કોશિશ શી છે બધી આ,
શૂ નહતો આનંદ સાથે ફર્યા નો?

સામે ના જુઓ તો કઈ નહી,
મને સવાલ છે તમે પીઠ ફેરવ્યા નો.

હાર જીત નો ફેસલો કેમ આવે?
અચંભો અહીં રમત પડતી મુક્યા નો.

કોઈ ફરીયાદ હુ કેમ કરી ને કરુ,
હક હતો જ તને મારો છેદ ઉડાવ્યા નો.

એકલો હતો તોયે જીવી તો ગયો પણ,
શુ અર્થ સરે આવુ જીવન જીવ્યા નો.

“રફ્ફે-દફ્ફે” હોય તો શુ થયુ,
હતો મારો નિર્ણય ગઝલ લખ્યા નો.

-ભાર્ગવ મારૂ

 

હુ….??

હુ આવુ છુ કે જાવ છુ?

હુ કોઈક છુ કે હા!એજ છુ?

હુ સ્થીર છુ કે ચલીત છુ?

હુ અત્ર છુ કે સર્વત્ર છુ?

હુ શુન્ય છુ કે એક્ છુ?

હુ જળ છુ કે સ્થળ છુ?

હુ જીવીત છુ કે મુર્ત છુ?

હુ હા છુ કે ના છુ?

હુ બેહદ છુ કે હદ મા છુ?

હુ યાર છુ કે વાર છુ?

હુ રાય્ છુ કે રન્ક છુ?

હુ ભક્ત છુ કે ભોગી છુ?

હુ છુ… કે… હુ છુ જ નહિ?

હુ, હુ જ છુ??

મને કશી જ ખબર નથી.

હુ, કેમ આવો છુ?

-ભાર્ગવ મારૂ