ઘણી વાર માણસે પોતે કરેલી ભૂલો પર, વીતી ગયેલા સમય પર નજર નાખવા નું મૂકી દીધું હોય છે. વળી, અમુક વાત, પ્રસંગ, વ્યક્તિ, સંબંધ ભૂલી જવામાં જ ભલાઈ હોય છે. દરેક યાદ મન ને શાતા આપે એવું નથી. મન ને અસ્વથ કરતી વાતો ને જયારે મિત્રો જ યાદ અપાવ્યા કરે ત્યારે વધારે ખુંચે છે.

આવી યાદો ને ભૂલી જવી સેહલી નથી અને મિત્રો જ એ વાત ભૂલવા નહિ દેતા, પણ એમાં એમનો બદઇરાદો નહિ હોતો. ખાલી, એક મિત્ર ને આટલી જલ્દી હાર ના માનવાની, એક છેલ્લો પ્રયત્ન કરી લેવાની વિનંતી હોય છે.

****

સારુ છે કે મિત્રો હજુ મળ્યા કરે છે,
તારા જુના ઘાવ હજૂ ઠોલ્યા કરે છે.

ચાર રસ્તે મળે જો કદી, ઉભા રહી જાય,
આજે પણ તારા ક્ષેમ-કુશળ પુછ્યા કરે છે.

વળી, મળ્યા હોય જો તને કદી મારા ‘મિત્રો’,
વળતે દહાડે આવી તારી ખબર દિધા કરે છે.

મને તો ઝાંખુ એવુ પણ યાદ નથી કઈ,
તોપણ મેહફિલ માં તારા સમ દિધા કરે છે.

જેના જવાબ આપણે બંને ને કદી ના મળ્યા,
એવા બધા સવાલો ના જવાબ માંગ્યા કરે છે.

ભૂલી જાવ બધુ હું, મંજુર નથી કોઈ ને
મને હંમેશા યાદ તારી અપાવ્યા કરે છે,

દુર નીકળી ગયો છું ઘણો, એ મુકામે થી,
વળી વળી ને એજ વળાંકે પાછા લાવ્યા કરે છે.

ભાગ્યશાળી માનું છું મને, કે એવા દોસ્તો કર્યા,
જે હારી ગયેલા માટે હજુ, જીત ની દુવા કરે છે.

-ભાર્ગવ મારૂ
૨૧-૨૨/૦૪/૨૦૧૦
Munich, Germany.